Menu Sluiten

Hoe communiceer je met een paard?

Het is een veel voorkomende vraag: hoe communiceer je eigenlijk met zo’n paard?
Wanneer mensen voor de eerste keer een oefening krijgen met het paard dat ze zélf hebben gekozen, komt er een paniekmoment. “Hoe moet ik dat nu doen…?”
Veelal start het al bij het maken van connectie. “Waarom eet het paard gras? Waarom kijkt hij/zij niet naar mij? Hoe kan ik dat 500kg wegend beest in beweging krijgen, zonder het te dwingen? Dat gaat toch niet…?”  Onmiddellijk gaat men daarover nadenken, en ons brein zegt al héél snel dat het onmogelijk is.
Heel bizar is ook het fenomeen dat we dan precies niet meer in staat zijn andere oplossingen te verzinnen. Onze creativiteit is verdwenen als sneeuw voor de zon, want ons brein heeft beslist dat dat toch niet werkt. En dan staan we daar, hulpeloos…

Ervaring met paarden

Vooral mensen die ervaring hebben met paarden, hebben het hier lastig, daar komt het nog véél harder binnen. Die mensen hebben veelal op de klassieke manier leren omgaan met zo’n dier, ‘je moet tonen wie de baas is’ – en nu krijgen ze niet eens een touw? De eens zo zelfzekere leider verdwijnt wanneer de dwangmiddelen verdwijnen.
Zo had ik in een groepscoaching een persoon die al jaren mende met paarden, en je zag ook dat hij heel zelfzeker en op zijn gemak was tussen de paarden. Bij een oefening in vrijheid greep hij ook heel snel terug naar het “dwingen” – er was dan wel geen touw, maar aan de manen trekken was voor hem ook een optie. Dat dat niet erg vriendelijk is tegenover dat dier, kwam niet eens bij hem op… gelukkig vond de rest van de groep die aanpak helemaal niet prettig, en riepen ze hem snel op het matje. Wanneer dat geen optie bleek te zijn, zag hij ook helemaal geen andere mogelijkheden meer. In diezelfde groep zat een kind, dat opperde dat “het hem voortonen” misschien een optie was, dat dat paard dan wel zou volgen? Dat idee werd ook meteen weggelachen, het brein van de volwassenen had al beslist dat het niet zou werken… maar er kwamen geen andere voorstellen meer uit de groep…
Toen de jongen op eigen houtje besliste dat hij het toch wou proberen, en hij op handen en voeten door de weide liep… kan je al raden wat er toen is gebeurd? Jawel, het paard besloot om hem te volgen, zonder druk, pure nieuwsgierigheid!

Lichaamstaal

Wij, als mensen onder elkaar, communiceren via taal. We zijn er ons echter niet van bewust dat dat slechts 10% van het hele communicatiegebeuren is. De rest is lichaamstaal, en energie. Bij een paard valt het verbale stuk weg – en dan weten we plots niet meer hoe het werkt.
We zijn ons zo weinig bewust van onze lichaamstaal! We proberen er veel te hard over na te denken, en ons brein blokkeert ons daar. Wanneer we er in slagen dat los te laten, verandert plots het hele verhaal… en dat is het magische moment bij de coachings: wanneer de paarden plots wél open staan voor een ander soort communicatie, en alles plots wél zonder druk kan!

 

 

Interessante post? Deel hem met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *