Menu Sluiten

Leiderschap of lijderschap?

De term ‘leiderschap’ krijgt nogal eens een dominante, bazige bijklank.
De leider bepaalt hoe het gaat, die is de baas, en de rest moet vooral luisteren en uitvoeren, of er zwaait wat! Wanneer het over de kuddeleider gaat bij paarden, denkt men dan ook vaak dat dat het paard is met de meest dominante eigenschappen.
Ik omschrijf het bewust als ‘dominant gedrag’ en niet als ‘dominant zijn’ – omdat zo’n gedrag net vanuit een héél andere emotie kan komen. Zo zie ik bij één van mijn merries heel vaak dominant gedrag naar de andere paarden toe, maar de onderliggende reden bij haar is angst. Ze stond vroeger in een hele grote kudde, onderaan de rangorde, en heeft zich altijd moeten verdedigen. Het is een mechanisme dat ze zich eigen heeft gemaakt, als ze zich dominant gedraagt, dan laten ze haar met rust.
De kuddeleidster vertoont helemaal géén dominant gedrag. Het is een passieve leider, het is net haar rust en kracht die haar het betrouwbare leiderpaard maakt.
Ook wanneer er een nieuw paard in de kudde komt, dan zal er nooit een gevecht ontstaan. Ze zal éénmalig duidelijk maken wie daar bovenaan staat, en dan keert de rust meteen terug.

Hoe kunnen wij dan de functie van leider op ons nemen?
Je bent een goede leider als de kudde bij je wil zijn omdat ze dat zélf willen, niet omdat ze moeten en geen andere keus hebben.
Een leider die net zo lang zijn paard moet ‘pesten’ tot het toegeeft, is dat een goede leider?
Een leider die enkel controle heeft gebaseerd op pijn (bitten, zwepen, sporen,…) is dat een goede leider?
Kijk hoe een goede kuddeleider werkt, en leer… dit zijn de eigenschappen die paarden zoeken, waar ze zich veilig en kalm bij voelen. Dat zijn de goede leiders!

Interessante post? Deel hem met je vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *